Tłumów w lokalu wyborczym nie było. Po przedstawieniu się dostałem kartę (a panowie i panie z PKW przygotowali zajebiiiście wielkie tapety; chyba w celu uniknięcia skarg przez niedowidzących) i udałem się za zieloną zasłonkę celem ukrzyżowania szczęśliwca. Padło na pierwsze nazwisko na pierwszej liście – Bolesław Witczak, UPR. Niewiele o nim słyszałem w czasie kampanii, nie widziałem jego buźki na żadnym ze stołecznych billboardów, słupów czy przystanków, więc uznałem ten wybór za jak najbardziej słuszny. Niestety, na niewiele się moje wsparcie zdało, gdyż z exit polls wychodzi, że UPR nie przekroczył 5% progu wyborczego (nie ma co się dziwić, w końcu mają w nie przekraczaniu jakiegokolwiek progu sporą wprawę). Co jeszcze z tychże sondaży wynika?

SZOOOOK! Marian Krzaklewski nie wejdzie do europarlamentu! Pytanie – kto mu teraz odda za farbę do włosów. SZOOOOK!!! Wojtek Olejniczak przez kolejne kilka lat będzie musiał zadowolić się marnymi ochłapami rzucanymi do koryta przy Wiejskiej. Ponoć Grzegorz Napieralski zadzwonił do niego szydząc „Nie weszłeś! Nie weszłeś!”. Cóż, widocznie Olejniczak hardkorem nie jest. SZOOOK!!! A właściwie, to jaki tam szok. Do urn poszło niespełna 28 procent uprawnionych do głosowania Polaków. Reszta wolała zostać w domu, obejrzeć telewizję lub przyłożyć żonie. Ogólnie, jeśli wierzyć powyborczym sondażom, do PE wejdą PO, PiS, SLD, PSL i Doda. Dzięki temu przez kolejne kilka będziemy gęby wybranych europosłów oglądać zdecydowanie rzadziej. Ale jak wrócą, niektórzy z nich mogą nie mieścić się już w kadrze.

UPDATE: Z ostatniej chwili – SZOOOOOOOOOOK! Olejniczak jednak pojedzie na czteroletnie wakacje do Brukseli! Po raz kolejny okazuje się, że sondaże są do dupy. W ramach przeprosin – chwila muzyki.

UPDATE2: Do PE dostał się również Bogdan Kazimierz Marcinkiewicz. Nie będę tłumaczył dlaczego się dostał bo wierzę, że czytelnicy są ludźmi po stokroć inteligentniejszymi niż ci, którzy na tego łysola głosowali…

Jednak dzisiaj zostałem ostatecznie zniesmaczony.

Zacznijmy od tego, że zrobiłem sobie jajecznicę. Z pomidorami i bazylią z czterech jajek. Do tego trzy grzanki i sok pomarańczowy. Zadowolony z mojego wspaniałego śniadania postanowiłem zjeść je rozwalając się na kanapie przed telewizorem. Włączyłem jakiś TVN czy inny Polsat i rozpocząłem konsumpcję. Kiedy byłęm w połowie jajecznicy i rozpoczynałem drugą grzankę w na ekranie telewizora ukazało się to…

Niby fajnie fajnie, sielanka, pieski, przyjaźń, kolory. Ale w 25 sekundzie doznałem odruchu wymiotnego.

Nie mówię, że jestem jakiś przesadnie wrażliwy czy coś. Lubie świńskie dowcipy etc., ale nie życzę sobie, żeby ktoś mi pokazywał psie gówno podczas śniadania! Nawet The Offspring ocenzurowało psi kał w którymś tam swoim teledysku, a pierdolone Pedigree już nie może?

Żądam od Pedigree zwrotu pieniędzy za 2 jajka i 1,93 grzanki, których nie byłem w stanie skonsumować po pokazaniu mi przez nich aktu zmiatania psiego gówna z trawnika!

Dzisiejszy deser (chociaż osobiście apetyt straciłem):

Czuję za to wewnętrzną presję, aby napisać o pewnym rockmenie i choć troszkę bardziej go spopularyzować. Nie będzie to jednak o nikim z Lady Pank, którzy na swój ostatni koncert przyszli napierdoleni jak messerszmity. Ba! Może nawet jak Kwaśniewski, kiedy wsiadał do samochodu przez bagażnik. Nie będzie to też o wokaliście Radiohead, który, szacun, portafi przerwać koncert, żeby pomóc komuś z olbrzymiej publiczności. Będzie to o cichym, pełnym dystansu do siebie Warrenie Zevonie.

Zevon miałby dzisiaj 72 lata, jednak wyszło na to, że od 2003 roku nie żyje. W ciągu trwającej ponad 30 lat kariery nagrał 19 (+3 wydane post mortem) płyt. Jego najbardziej komercyjny przebój to Werewolves of London, o którym pewnie nie słyszeliście, ale możecie go odsłuchać TU. Chociaż mi akurat średnio leży ten konkretny utwór.

W przeciwieństwie do Neila Younga i Boba Dylana obok których jest często stawiany jako jeden z najważniejszych amerykańskich folk-rockmenów, pisał i komponował utwory w klimacie sardonicznym, pełnym czarnego humoru i zdystansowania nie tylko do własnej osoby, ale także do sensu bytu istoty ludzkiej. Śmierć to temat, na którym artysta bardzo łatwo może się przejechać popadając w banał i wyświechtane truizmy. Jednak podejście Zevona do kwestii Tanatosa było na tyle niecodzienne, że stało się okrętem flagowym jego twórczości i postawy.

Warren cierpiał na chroniczny lęk przed lekarzami. Gdy w 2002 roku zaczęły męczyć go uporczywe, rwące kaszle i bóle klatki piersiowej muzyk wybrał się w końcu do onkologa. Okazało się, że ma raka płuc wielkości dorosłego knura i że niedługo umrze. Zevon powiedział wtedy: Cóż, powiem, że być może popełniłem pewien taktyczny błąd nie chodząc do lekarza przez 20 lat. To jedna z tych fobii, która zdecydowanie się nie opłaca.

Mimo, że za kołnierz chłopina zdecydowanie nie wylewał, powiedział swego czasu, że w alkoholizmie nie ma nic romantycznego, nic wielkiego, nic heroicznego – nic poza chlaniem. Śmierć spowodowana alkoholem to prawdziwa śmierć tchórza.

O sobie mówił krótko: Jestem szalony. Jestem popierdolony. Mam problemy. Ale nie dołuję się i nie nudzę!

O swojej twórczości natomiast zwykł wypowiadać się Piszę teksty POMIMO tego, że jestem nawalony. Nie PONIEWAŻ. czy też Piszę o rzeczach, o których staram się jednocześnie nie myśleć.

A specjalnie na sam koniec zostawiłem wam moją ulubioną piosenkę Zevona. Kto oglądał serial Californication może ją kojarzyć, bo gdzieś tam się raz przewinęła. Ale nie wiem gdzie.

Na uwagę zasługuje również bardzo ciekawe podsumowanie egzystencji wg Warrena zawarte w albumie Life’ll Kill Ya i w piosence pod tym samym tytułem. Ale czy zechcecie Zevona poznać bliżej, zależy już od was

P.S.

Przypomniała mi się, a propos rockmenów, fajna historia związana z zespołem The Who. W 1973 roku grali koncert w okolicach San Francisco. Podczas melanżu przed koncertem perkusista Keith Moon (do dziś uważany za jednego z najwybitniejszych perkusistów wszechczasów, chociaż za cholerę nie wiem jak się takie klasyfikacje przeprowadza) wziął sporą dawkę tabletek na uspokojenie dla koni i zapił brandy mówiąc przy tym Oczywiście, że mogę to wziąć! Jestem Keith, kurwa, Moon! (I’m Keith fucking Moon!). Na scenie Keith długo nie pociągnął i wkrótce był już w drodze do szpitala. Wokalista spytał publiczność, czy ktoś umie grać na perkusji. W odezwie na scene wszedł jakiś nieznany nikomu koleś imieniem Scot Halpin i zagrał z nimi resztę koncertu. Ot, taka historyjka.

Obrodziło ostatnimi czasy w tego typu audycje, typu „Eureko, ja to wiem”, „Czy jesteś mądrzejszy od piątoklasisty”, albo cośtam cośtam na jedynce, gdzie „dorośli” mierzą się z dzieciakami (Kammel prowadzi). W tym ostatnim chyba dają im fory, bo nie wierzę, że telewizji z misją udaje się znajdować coraz to nową grupkę debili (gdybym miał znajomych, to zgłosiłbym się do tego programu i po każdej dobrej odpowiedzi, szydził z dziecka stojącego naprzeciwko). Przechodząc powoli do sedna – nie tak dawno gazety rozpisywały się o uczestniku pierwszego z wymienionych, geniusza, historyka, chuj wie kogo jeszcze. Chłopak nazywa się Kosma Nykiel (btw: brawa dla rodziców za zajebiste imię) i zasłynął rozgromieniem innej dzieciarni na pełnej kurwie – bez chwili wytchnienia i zastanowienia, przez wszystkie odcinki jechał gównażerię równo. Ochy i achy celowane były w jego rozległą wiedzę historyczną, w szczególności o dynastii Jagiellonów. Starzy chłopaka (Kalistrat i Mirogniewa) opowiadali prasie kolorowej, jak to ich pociecha wręcz pochłania kolejne książki i jak uwielbia spędzać w ten sposób wolny czas. To ja się pytam – KURWA MAĆ! (wiem, że to nie było pytanie) Do wszystkich kosmitopodobnych i ich rodziców – co z wami, ludzie się dzieje? (to już jest pytanie)

Nikt nie dostanie drugiego dzieciństwa (bo ponowne walenie w pieluchy i jazda w wózku to nie powrót do dzieciństwa). Na naukę, książki, elaboraty, felietony i popisywanie się swą erudycją jeszcze będzie czas. Okres, który dzieciaki spędzają w podstawówce to wiadomo – okres dorastania, nawiązywania pierwszych przyjaźni, znajomości, poważniejszych więzi międzyludzkich. Pierwsze poważne zetknięcie z obowiązkiem szkolnym i wszelkimi jego konsekwencjami. Dla wielu młodych też pierwsze stresy, powodowane często przez nadmierną ambicję rodziców. Wyróżnia się dwa główne typy takich tatuśków. Pierwszy to rodzic – nieudacznik, który w życiu za wiele przez swoje opierdalanie nie osiągnął, ale chce, żeby dziecku żyło się lepiej. No i żeby pomogło na starość, dorzucając trochę grosza do marnej emerytury. Drugi typ, to rodzic – naukowiec, prawnik, lekarz, i temu podobne. W dupie ma zazwyczaj to, co jego pociecha chciałaby robić w przyszłości. On wie najlepiej, że dziecko musi pójść w ślady tatusia/mamusi. Zresztą w tym kraju być synem prawnika i prawnikiem nie zostać, to tak, jakby nasrać do złotego rogu. Podczas gdy ich rówieśnicy ganiają beztrosko za piłką, bawią się w podchody, i grają w kapsle (chcę myśleć, że tak właśnie jest, a nie, że oglądają telewizję i wpieprzają czipsy), Kosmki siedzą nad książkami. Starzy powiedzą – ale przecież my go nie zmuszamy, on czytać lubi.

Gówno prawda. Nie zmuszasz, a czy kiedykolwiek byłeś z nim pograć w piłkę za młodu, czy od razu katowałeś go abecadłem. Czy kiedykolwiek zawiozłeś go na wieś, żeby poznał zapach świeżego, krowiego placka, żeby siano powłaziło mu w dupę, żeby zobaczył, jak wyglądają jajka prosto od kury, czy jedyne wycieczki kierowałeś do muzeum, galerii i teatru. Czy wysłałeś go na kolonie, letnie, zimowe, żeby z innymi gnojkami podglądał dziewczyny przez dziurkę od klucza, sikał z balkonu i uciekał wychowawcom, czy jedyny obóz, na którym był, to ten szachowy?

Książkowa wiedza to nie wszystko. Pewne rzeczy trzeba przeżyć, żeby mieć z czego wyrastać. Nikt nie ma prawa do kradzieży dzieciństwa, bo tej kradzieży nie da się zadośćuczynić.

Kochani Anarchiści,

Piszecie, że władze Poznania wepchnęły do jednego worka z napisem „cuchnący żebracy z wyboru” romską dziewczynkę, punka grającego na ulicy i schorowanego człowieka”. Otóż według mnie to wy nie rozróżniacie żebraków z przymusu (A) i żebraków z wyboru (B). Z tej kawalkady przypadków, którą ujęliście w ulotce jedyną grupą żebraków A są ludzie starzy i schorowani – to faktycznie jest ważny problem, ale na tym koniec. Punkowie grający na ulicy i zaczepiający ludzi na starym rynku robią to głównie z lenistwa i dlatego, że chcą sie tanio najebać. Taki ich sposób na życie. A o romskich dziewczynkach już pisałem – są w stanie przez miesiąc wyżebrać dla siebie i swoich opiekunów więcej, niż może zarobić przeciętny człowiek po dwóch fakultetach.

Sprzeciwiacie się oczyszczeniu kamienic socjalnych na Starym Mieście i przeniesieniu tych ludzi do nowych osiedli (które nazywacie kontenerowymi albo po prostu gettami). A ja jestem całkowicie za. W nowych osiedlach ci ludzie będą mieli o wiele lepsze warunki bytowe, a ulice przy starym rynku może w końcu przestaną straszyć przyjezdnych. Chyba, że przechadzając się latem z dziewczyną lubicie mijać zaszczane bramy i stojących w nich dresów. I przytoczony przez Was przykład pożaru hotelu socjalnego w Kamieniu Pomorskim… Sorry, pasuje tu jak stringi w rozmiarze XS na Agatę Wróbel.

Znaczną część ludzi zalegających na chodnikach wystarczy dobrze pokierować, aby wzięli się w garść i przy okazji odzyskali godność. Rok temu z ludźmi ze studiów spotkałem żula Jacka, który chwalił się nam, że ma imieniny i jęczał o złotówkę. Kupiliśmy mu setę i puszkę śledzi z okazji imienin i posiedzieliśmy z nim w bramie. Pogadałem z nim trochę i starałem się mu uzmysłowić, że jeszcze nie jest przegrany. Dałem mu 30 zł i postawiłem warunek, że ma je wydać tylko na jedzenie i chociażby próbę znalezienia sobie pracy, a jak spotkam go nawalonego to dostanie po mordzie. Później, co jakiś czas widywałem go na mieście i wydawał się być w coraz lepszej formie. Po pół roku zaczepił mnie jakiś koleś w niewybrednych słowach chwaląc walory estetyczne dziewczyny z którą szedłem. Rzuciłem mu wrogie spojrzenie, a ten z bananem na twarzy mówi, że znalazł pracę i powoli wychodzi na prostą, ale na razie wynajmuje tylko kawałek piwnicy. I był to Jacek.

Zatem, drodzy Anarchiści, takimi akcjami wyrządzacie de facto wielką szkodę żebrakom A (bo żebraków B to pal licho). Zamiast ubierać się w worki, rozdawać ulotki i tym samym utwierdzać żebraków w przekonaniu, że to co robią jest słuszne i że nie ma dla nich szansy wyplątania się z biedy, lepiej pogadajcie z nimi i postarajcie się znaleźć jakiś sposób by zmotywować ich do wzięcia losu w swoje ręce.

Natomiast wczoraj idąc sobie Placem Wolności w Poznaniu mijałem, jak zwykle, żebrających tam Romów/cyganów. A właściwie Romki/cyganki z dziećmi. Jedna zawodziła w niebogłosy „Pięć gruoooszy! Pieć gruoooszy! Na jedzeeeenie!” potrząsając swoje malutkie dziecko, żeby przypadkiem nie przestało ryczeć. Kolejna siedziała z dwójką dzieci w wieku 4-5 lat – chłopcem i dziewczynką. Dzieciaki zajadały jakieś frytki, a matka wtórowała swojej koleżance oddalonej o kilka metrów również zawodząc „Pięć gruoooszy! Jedzenie!”. W momencie kiedy przechodziłem chłopiec powiedział:
-Mamooo… Obżarłem się już.
-Cicho! Kurwa… – upomniała go matka.

Zastanawialiście się kiedyś, jaki jest miesięczny dochód żebraka? Według różnych badań (Gama badaczy jest w tym przypadku bardzo szeroka. Od doktorów nauk społecznych po dziennikarzy Faktu.) przeciętny żebrak jest w stanie miesięcznie zgarnąć na ulicy… od 5 000 do ponad 10 000 zł! Krew mnie zalewa. Po co męczyć dwa fakultety, harować na stażach i praktykach, a potem stresować się sytuacją firmy, skoro można owinąć się w czarną szmatę, ufajdać dzieciakowi mordę jakimś gównem i wysłać ich na Plac Wolności. Wystarczy wsadzić sobie w dupę poczucie godności.

Myślałem ostatnimi czasy nad tym, skąd cyganie, tym razem „samce”, mają tyle pieniędzy, żeby cały dzień bujać się w tych swoich pstrokatych ciuszkach i złotych łańcuchach po ekskluzywnych centrach handlowych (np. po Starym Browarze). Można ich tam spotkać od rana do wieczora, w dni powszednie i weekendy, co oznacza, że raczej nie kalają się pracą. A mimo to mieszkają na obrzeżach Poznania w nowych, ładnych domach, przed którymi stoją samochody wartości (na oko) 80 000 zł lub więcej.

Jedyne sensowne wytłumaczenie, jakie mi się nasuwa, to połączenie owych żebrających kobiet ubranych w czarne szmaty z tymi pstrokatymi grubasami z centrów handlowych. Skoro jeden taki cygan może wysłać na ulicę żone, siostrę i matkę, a potem córkę, to do kieszeni w takiej rodzinki wpada minimum 20 000 zł każdego miesiąca. Do tego można jeszcze doliczyć pewnie świadczenia socjalne które wyłudzają od państwa, ale w porównaniu z przychodami z żebractwa jest to bardzo niewielki odsetek, o którym nie warto wspominać. Urząd Skarbowy nie może im wiele zrobić, bo te cwane bestie na pewno mają setki sposobów na wydymanie urzędników.

Dlatego zdecydowanie wolę dołożyć jakiemuś sympatycznemu żulowi z poczuciem humoru do jabola (jeśli oczywiście wyraźnie mówi, że to na jabola) lub kupić staruszce jakiś produkt spożywczy w sklepie, niż wrzucić choćby grosz tym pierdolonym społecznym pasożytom żerującym na ludzkiej naiwności.

Od razu prostuję, że nie jadę w tym wpisie po całej społeczności Romów (np. sąsiedzi mojej siostry, Romowie, to ponoć bardzo porządna rodzina, w której ojciec sumiennie zarabia pracująć na pełnym etacie), tylko po tej jej części, która utrzymuje się z żebractwa.

Zatem apeluję: dobrze się zastanówcie, komu wrzucacie pieniądze.

1. Krzychu uważa, że ludzie mający go za głupka to margines.
„Pracuję w mediach już od 17 lat i nigdy – a jeżdzę cały czas po Polsce, prowadzę różnego rodzaju koncerty – nie spotkałem się z wrogością ze strony ludzi. „
Spojrzałbym na to z innej strony. Jakie Krzysiu koncerty prowadził? Bo mi się wydaje, że sylwestrowe, dożynkowe i inne polsatowe chałtury, na które żaden normalny i dojrzały człowiek nie chciałby patrzeć za dopłatą. Za objaw wrogości uznałby chyba dopiero wtargnięcie kogoś na scenę i nakopanie mu do dupy…

2. Ponoć po wysłuchaniu ostatnich dowcipów Ibisza i lotnych dialogów z Joanną „Godzillą” Liszowską i Kasią „Hihi” Cichopek na antenie Polsatu, MENSA postanowiła przyznać mu status honorowego członka. Dlatego pan Krzysiek może teraz z pogardą wygłaszać zdania, typu „Nie chciałbym tych ludzi spotkać, poznać osobiście, bo to nie jest poziom, na którym ja funkcjonuję na co dzień.”

3. Okazuje sie też, że jest wielkim fanem kultury azjatyckiej. „Za nieprawdziwe oskarżenia czy pomówienia powinno odpowiadać się przed sądem. Wiem, że w Azji, aby zamieścić komentarz pod notatką o kimś znanym, trzeba podać swoje dane osobowe. Bez tego niczego się nie zamieści. Być może tak powinno być i u nas.”. Możnaby też skorzystać z pomysłu nadzorowania i ogólnej reglamentacji Internetu, zatrudniania dzieci w fabrykach za miskę ryżu i wysyłania rodzinie rachunku za naboje użyte do egzekucji na jej członku. Szkoda że kariera polityczna Ibisza zakończyła się prawie dwie dekady temu, w Krajowej Partii Emerytów i Rencistów.
Czekamy na kolejne pasjonujące wywiady i głosy poparcia od znanych i poważanych osób. A na deser, piosenka.

Pomijając fakt, iż jako montażystę Palikot zatrudnił siebie, albo źrebię mongolskiego muflona, pomysł miał chłopak całkiem ciekawy… Ale trzeba też przyznać, że Kaczyński podłożył się jak dziecko.

P.S.

Podczas pisania tego krótkiego wpisu upierdoliłem (ogłuszając najpierw książką do ekonometrii, a potem nożyczkami) takiego szerszenia:

Niezłe bydle. Dla porównania bateria AA.

Niestety zazwyczaj się łamię i głosuję, a potem żałuję… I to, że nie ma na kogo głosować, to nie truizm czy pusty frazes, tylko to faktycznie najlepszy opis każdych wyborów w kapitalistycznej Polsce.

No bo, powiedzcie mi, na kogo mam głosować? (W dalszej części tego tekstu na 97,3% obrażę Twoje upodobania polityczne. Jakby co, to możesz przeskoczyć na koniec omijając to wymienianie partii.)

Na Pasożytów Obywatela? Hałastra pizdoplastów, która niemal do perfekcji opanowała techniki populistyczne pozwalające im zawładnąć polską „yntelygencją”. „Nie głosujesz na PO – nie jesteś trendy”, bardzo dobrze, zawsze byłem nonkonformistą. Obiecali przed wyborami złote góry, drugą Irlandię. Nie wiem czy byli na tyle głupi, na tyle cyniczni, czy może po prostu nie mieli na myśli Dublina roku 2008 tylko Belfast lat dziewięćdziesiątych…

Na Pierdolenie i Sranie-w-banie?  Swoje pięć minut mieli, spieprzyli je koncertowo i zrazili do siebie niemal wszystkich wyborców z wyższym wykształceniem dzięki opiewanej już w legendach koalicji PiS-Samoobrona-LPR. Poglądy mają chyba jeszcze bardziej rozmyte niż PO, bo można wśród nich znaleźć zarówno zwolenników Adama Smitha jak i Marksa. W dodatku Jarek, który sprawia wrażenie kogoś, komu codziennie w podstawówce koledzy spłukiwali głowe w kiblu i teraz chce się na wszystkich odegrać. Nie zagłosowałbym na nich nawet jakby zapewnili mi na każdą noc Jessice Albę, Olgę Kurylenko, Monicę Belucci, Adrianę Limę, Hale Berry, Angeline Jolie i prof. Jadwigę Staniszkis (a co! ). Chociaż w sumie… Wtedy to może zagłosowałbym nawet na…

…Stolec Leżący (na) Demokracji (i wszelakie ich mutacje/odłamy/syntezy w postaci LiD, SDPL, Lewica, Lwica, Kurwica). Dawniej Polska Zjednoczona Partia Robotnicza. Może opowiedziałbym się za nimi gdybym chciał się ożenić z kumplem, ale na to się nie zanosi. Starplayerzy SLD to najtwardszy zakalec Rzeczypospolitej. Najtwardszy, bo utworzony z twardego partyjnego betonu. Na nic zdało im się legitymowanie śliczną buźką Olejniczaka, bowiem nikt na tę atrapę nabrać się nie dał i wszyscy wiedzieli, że to zwykłe popychadło bez własnego zdania. Kadry partyjne obsadzone są w przeważającej większości przez alkoholików, wirtuozów korupcji i samobójców. Mieliście swoje 45 lat rządzenia, zatem teraz się odpierdolcie.

Unia Prototalitarnych Rewolucjonistów? To właśnie do tej partii zapisałby się Ernesto Guevara, gdyby żył teraz i był Polakiem. Ciężko ich jednak nazwać komuchami. Jednak gdyby dorwali się do władzy mam wrażenie, że byłby to początek końca świata. Korwin-Mikke w każdych wyborach jest w stanie uciułać te 0,5-1,5% głosów głównie dzięki młodzieży głosującej na nich „dla jaj”, anarchistom i ludziom podchodzącym do wyborów pod wpływem środków odurzających.

Samoobora? Tutaj każdy sobie sam odpowie…

Partia SuperLizodupców? Te pomioty wdałyby się w koalicję z Neonazistowskimi Mudżahedinami z Jowisza, gdyby tylko dało im to parę stołków w ministerstwach. Najbardziej bezpłciowa partia o jakiej kiedykolwiek słyszałem. Jednak ich zdolność akomodacji jest godna podziwu (karaluchy przegrywają w przedbiegach). Z jednakową łatwością udają partie lewicową, centrową czy prawicową.

Leber-trans.eu? Pamiętacie aferę Constar? Perfumowane zgniłe szynki etc.? Tu jest podobnie. Libertas to po prostu LPR wzbogacony o część PiSowskich moherów. Nowa, chwytliwa nazwa ma zapewnić im bilet do Brukseli. Najbardziej moherowa partia startująca w tych eurowyborach. Opowiadają się za niewstępowaniem do strefy Euro bo „to nie jest tak jak miało być”. No nie mam pytań.

Tym bardziej w eurowyborach irytuje mnie to, że przytłaczająca większość dekli, którym damy karnet na korzystanie z brukselskiego koryta znikną zaraz po wyborach i nie usłyszymy o nich nic, aż do następnych (euro)wyborów.

No i te plakaty… Nie wiem jak was, ale mnie wszystkie te fałszywe mordy przyklejone na billboardach, budynkach, ścianach i (co najgorsze) na słupach i barierkach doprowadzają do (drastycznie eufemizując) szewskiej pasji. Setki ton drewnianej sklejki, hektolitry kleju… Wszysto to rozwieszane w nocy przez najemników-gimnazjalistów. Walające się po chodnikach, zabłocone, przemoczone tablice z brzydkimi ludźmi i kretyńskimi hasłami psujące doszczętnie layout mojego miasta.

Dlatego cieszy mnie każdy partyzancki atak na te cholerstwa. Jeden z przykładów macie w zdjęciu na początku wpisu (możesz powiększyć klikając, to plakat Kurskiego w Olsztynie, znalezione na Wykopie), a drugi przykład tu (Poncyliusz i bardzo trafiony komentarz…, również z Wykopu i również kliknij nań aby powiększyć):

Sam osobiście nie korzystam z bloga, jednakże nie jestem im całkowicie przeciwny. Jestem osobą dość specyficzną (dość specyficzną!? To nie do końca prawda, Tomeczku. To tak jakby powiedzieć, że Półwysep Skandynawski jest „dość duży” w porównaniu do jamnika), a mimo to, jeżeli coś mówię, to się pod tym podpisuję. (…) Nie przyjmuję tego jako czegoś, co istnieje, dlatego że każdy może każdego obsrać.

Dalej Tomuś ukonkretnia swoje zarzuty:

Bardzo łatwo jest kogoś obsrać zza kotarki (Nie wiem, nie próbowałem, to tylko chyba Ty, Tomeczku, i Twój „mężczyzna” macie takie dziwne pomysły na urozmaicenie życia erotycznego) i może w końcu ktoś w tym narodzie zacznie brać odpowiedzialność za to, co mówi. Ja nie jestem słodki jak Ciociosan, natomiast pod wszystkim, co mówię, podpisuję się obydwiema (Panie Tomaszu, jeśli już to obiema. Pozdrawiam ozięble.- przyp. prof. J. Miodek) rękami. Jeśli ktoś ma do mnie jakieś „ale”, może się do mnie zwrócić i dać mi np. po mordzie. (Hurra! Ale, Tomuś, walczmy jak prawdziwi faceci – bez makijażu.) I to jest uczciwe. Anonimowość z kolei jest bzdurą.

Wydaje mi się, że jest to forma leczenia kompleksow. (O to to na pewno, i wie o tym każdy bloger. Sam wiele razy w komentarzach ludzie mówili mi, że mam kompleksy i że jest im mnie żal. Bardzo bym chciał, żeby ktoś kiedyś trochę sprecyzował te zarzuty, bo kompleks to zajebiście szerokie pojęcie.) Uważam, że jeżeli ktoś ma coś do powiedzenia, powinien to powiedzieć jako on sam, a nie jako Gall Anonim.

Drogi Tomeczku, właśnie to jest sens blogosfery. Ludzie czytają wypociny blogerów właśnie dlatego, że mogą mieć głęboko w poważaniu (specjalnie nie napisałem „w dupie”, Tomku, aby uszanować Twoje sacrum) kto pisze dany tekst. Mają przed oczyma jedynie wpisy, bez personalnego kontekstu autora, co jest miłą odmianą od czytania felietonów, w których nieanonimowi autorzy muszą ograniczać strumienie myśli pragnących wtargnąć na papier, aby nie stracić pracy. W blogosferze tego problemu nie ma.

A co do Galla Anonima, cóż mogę Ci powiedzieć… Czy gdyby Gall Anonim pod kronikami podpisał się imieniem i nazwiskiem, zapiski te miałyby większą wartość?

Dzisiejszy deser: Jacyków o pedałach