O dzieciństwie

Zdarza się, że gdy mam nadmiar czasu i niedobór chęci do roboty, siadam wieczorem przed teleodbiornikiem i „pykam” sobie po kanałach. Oprócz wiodących polskich telenowel, emitowanych masowo w tych godzinach, roi się od rozmaitych teleturniejów, turniejów i innych konkursów. Nie chodzi mi o to, że ludzie uwielbiają robić z siebie kretynów i idą do takich programów z często żałosnym stanem wiedzy – bo taka pani Krycha myśli, że jak przy obieraniu kartofli rozwiąże sobie ze dwie „jolki”, to wie wszystko. Nie chodzi mi o to, że wiele z tych programów jest po prostu przykrych. Sprowokowały mnie te teleturnieje, w których biorą udział dzieci. Albo coś, co jak dzieci wygląda.

Obrodziło ostatnimi czasy w tego typu audycje, typu „Eureko, ja to wiem”, „Czy jesteś mądrzejszy od piątoklasisty”, albo cośtam cośtam na jedynce, gdzie „dorośli” mierzą się z dzieciakami (Kammel prowadzi). W tym ostatnim chyba dają im fory, bo nie wierzę, że telewizji z misją udaje się znajdować coraz to nową grupkę debili (gdybym miał znajomych, to zgłosiłbym się do tego programu i po każdej dobrej odpowiedzi, szydził z dziecka stojącego naprzeciwko). Przechodząc powoli do sedna – nie tak dawno gazety rozpisywały się o uczestniku pierwszego z wymienionych, geniusza, historyka, chuj wie kogo jeszcze. Chłopak nazywa się Kosma Nykiel (btw: brawa dla rodziców za zajebiste imię) i zasłynął rozgromieniem innej dzieciarni na pełnej kurwie – bez chwili wytchnienia i zastanowienia, przez wszystkie odcinki jechał gównażerię równo. Ochy i achy celowane były w jego rozległą wiedzę historyczną, w szczególności o dynastii Jagiellonów. Starzy chłopaka (Kalistrat i Mirogniewa) opowiadali prasie kolorowej, jak to ich pociecha wręcz pochłania kolejne książki i jak uwielbia spędzać w ten sposób wolny czas. To ja się pytam – KURWA MAĆ! (wiem, że to nie było pytanie) Do wszystkich kosmitopodobnych i ich rodziców – co z wami, ludzie się dzieje? (to już jest pytanie)

Nikt nie dostanie drugiego dzieciństwa (bo ponowne walenie w pieluchy i jazda w wózku to nie powrót do dzieciństwa). Na naukę, książki, elaboraty, felietony i popisywanie się swą erudycją jeszcze będzie czas. Okres, który dzieciaki spędzają w podstawówce to wiadomo – okres dorastania, nawiązywania pierwszych przyjaźni, znajomości, poważniejszych więzi międzyludzkich. Pierwsze poważne zetknięcie z obowiązkiem szkolnym i wszelkimi jego konsekwencjami. Dla wielu młodych też pierwsze stresy, powodowane często przez nadmierną ambicję rodziców. Wyróżnia się dwa główne typy takich tatuśków. Pierwszy to rodzic – nieudacznik, który w życiu za wiele przez swoje opierdalanie nie osiągnął, ale chce, żeby dziecku żyło się lepiej. No i żeby pomogło na starość, dorzucając trochę grosza do marnej emerytury. Drugi typ, to rodzic – naukowiec, prawnik, lekarz, i temu podobne. W dupie ma zazwyczaj to, co jego pociecha chciałaby robić w przyszłości. On wie najlepiej, że dziecko musi pójść w ślady tatusia/mamusi. Zresztą w tym kraju być synem prawnika i prawnikiem nie zostać, to tak, jakby nasrać do złotego rogu. Podczas gdy ich rówieśnicy ganiają beztrosko za piłką, bawią się w podchody, i grają w kapsle (chcę myśleć, że tak właśnie jest, a nie, że oglądają telewizję i wpieprzają czipsy), Kosmki siedzą nad książkami. Starzy powiedzą – ale przecież my go nie zmuszamy, on czytać lubi.

Gówno prawda. Nie zmuszasz, a czy kiedykolwiek byłeś z nim pograć w piłkę za młodu, czy od razu katowałeś go abecadłem. Czy kiedykolwiek zawiozłeś go na wieś, żeby poznał zapach świeżego, krowiego placka, żeby siano powłaziło mu w dupę, żeby zobaczył, jak wyglądają jajka prosto od kury, czy jedyne wycieczki kierowałeś do muzeum, galerii i teatru. Czy wysłałeś go na kolonie, letnie, zimowe, żeby z innymi gnojkami podglądał dziewczyny przez dziurkę od klucza, sikał z balkonu i uciekał wychowawcom, czy jedyny obóz, na którym był, to ten szachowy?

Książkowa wiedza to nie wszystko. Pewne rzeczy trzeba przeżyć, żeby mieć z czego wyrastać. Nikt nie ma prawa do kradzieży dzieciństwa, bo tej kradzieży nie da się zadośćuczynić.